Verloren

Nog steeds
als een herinnering die
elke schaduw
koud en vreemd maakt

ben
jij
mijn dood
die
wacht en kijkt

hoe
langzaam
de angst mijn ziel
opeet

Dronken

Helder denken voorbij,
controle verloren,
over lichaam en geest,
ben ik stiekem,
voor heel even,
in de hemel geweest.

Sorry ik ben dronken,
van liefde,
geschonken door jou.
Stop nooit meer met schenken,
ik wil geen kater meer nou.

Schrijver: Danny Oosterom

Diepste verlangen

Trappelend van ongeduld, nog even wachten
groei is zichtbaar aan de buitenkant
Niet wetend wat we kunnen verwachten
of wat er straks in het wiegje belandt

Zeker is dat je welkom bent
en dat je met liefde wordt omhangen
Ons geluk is ongekend
je stilt ons diepste verlangen

Een wens staat op uitkomen
nog even geduld
Het overtreft onze stoutste dromen
die je nu al hebt vervuld

Schrijver: Bram Sietsema

voor jou

Voor jou...
zou ik
de wind
willen vangen
Een steen
laten zweven
Of gewoon
willen doen
Alsof ik
het kon
Maar jij
weet al
dat ik
het kan
en verlangt
geen bewijs
van iets
dat jij
ook al
voor mij
zou doen

Schrijver: Ron Verdonk

naast je

ik leg mijn hand
op je warme voorhoofd
doe je ogen dicht
ik zit naast je
en denk aan je
we schuilden samen
voor de regen
in het portiek
van een flatgebouw
je hoestte
je was doornat
slaap nu
het leven klopt
zacht onder je huid

Schrijver: Olaf Korder

Alweer telefoon

Liefdelevolle handelingen onder het wol
niets is ons te dol
We gaan nog even door
nu meer als ooit te voor

Zweet vloeit in overvloed
en op je gezicht verschijnt een rode gloed
Verhit door hartstocht
vliegen we steeds vaker uit de bocht

Als dan de morgen zich meldt
en ik door mijn baas uit bed word gebeld
Weet ik dat het tussen ons wel spoort
omdat ik al te vaak 's morgens de telefoon heb gehoord

Schrijver: Bram Siertsema

Jacht boven Nieuw Amsterdam

Blauw strekt de hemel zich boven de stad.

Waar verderop nog wolken drijven
haalt een valkenier zijn paard
blind zit de vogel op zijn hand
zo dadelijk zal hij vleugels krijgen.

Vandaag vliegt de slechtvalk
met vuur aan zijn poten
naar neonreclames flitsend en stil
maar staalhard zijn ogen gericht op de prooi.

Eén klap en de klauwen staan vast in het vlees
bloedveren draaien rond hoge gebouwen
die vogels beschermden in gouden kooien
maar hen nu vleugellam langs ramen strooien.

September huivert over straat
waar zwart op rood kleeft aan de muren
leven wegloopt in de goten.
De brede rivier neemt het aarzelend op
en draagt het voortaan met zich mee.

Totdat de zon verzinkt in zee
zit op zijn paard de valkenier
gespannen naar de lucht te turen.

Schrijfster: Suze Sanders

Genoeglijke uitputting

Lichamelijk totaal uitgeput
Door louter geestelijk verzet
Maar ik ben nu waar ik wezen wil
Ik heb het van me afgezet

Geen stap meer te verzetten
Het is ook niet meer nodig
Als je uitrust op de goede plek
Zijn verdere stappen overbodig

Dus zit ik in het licht van boven
En laat me rusten, laat me gaan
Lichamelijk een wrak, geestelijk op volle kracht
Met een glimlach op mijn lippen, gericht tot het bestaan

Schrijfster: Maartje van Lith

onze Jan

Sy dood het met die rooi
in sy sakdoek gekom.

Eers spikkeltjies bloed
tot groter kolle sy
familie en dokters roep.

Ek, wasbediende, was lank
van sy tuberkulose bewus,
maar omdat hul mense was
vanuit die hoogere hoed,
moes ek my hulp in stilte blus.

Díe siekte neem meer lewens as vigs.
Vroeë behandeling kán dit uitwis...
as ons almal die skaamwees wegstoot,
sal genesing groei soos ‘n wingerdloot.

Schrijver: Floris Abraham Brown (Afrikaanse taal)

de tijd

Hier wandel ik in de
schemering
de nacht zo dicht nabij
het is de tijd niet dat
ik nu nog zing
dauw hangt laag over
de vecht en landerij

De stilte heeft zich
al genesteld
in bomen straten en
de stad
in menig huis dooft
men het licht
zij hebben de dag gehad

In de verte blaft een hond
dendert er een trein
ergens gaat een deur op slot
schenkt iemand zich een wijn

Ik spoed mij door een
verlaten stad
naar mijn geborgenheid
doe het licht aan
schenk een borrel, en laat
voor eventjes de tijd

Schrijver: Paul de Vries

Regenboog

Een kleurenspel van de natuur.
Een onzekere hemel.
Zon en regen, werelds stuur.

Vloeiend zichtbaar voor het oog.
Als een schouwspel.
Onbereikbaar hoog.

Kleuren die vervagen.
Enkele minuten.
Lachend door de hemel gedragen.

Schrijfster: Ramona van Dijk

schone spreekster

Weerkaatsende stem galmt rond
en verdeelt de klank met karakter
ze vertolkt haar eigenzinnige sfeer
en trekt de aandacht, keer op keer

Gedreven woorden verlaten haar mond
en worden opgenomen door aandachtige oren
niet één letter gaat ongehoord voorbij
en dwarrelen in beminnende zinnen rond

Gebarend vertel ze haar eigen verhaal
luchttekenend voor de innemende zaal
blijf jezelf en volg je eigen patroon
dat maakt jou genietbaar gewoon.

Schrijver: Johan van Zutphen

park

In het park waar de nacht het water steelt
Vergeet het licht haar stralende humeur
In de diepe holtes van het donker
Verliest de liefde haar verlegen kleur

Daar sterven schimmen in het duister
En de schaduwen omhelzen elkaar
Er brandt een vuur zonder rook
Vlammend heet maar onzichtbaar

Als het vuur de nacht vervolgt
En de passie angst verstijft
Wil ik alleen nog maar je ogen zien
Waarin een sterrenhemel drijft

Zwart en kleur

Ik voel pijn
heel veel pijn
binnen in mijn hart
daarom zie ik even
geen kleuren
en is alles zwart

de kleuren zijn er wel
verborgen diep in mij
en als mijn lijf het toelaat
mag ik er weer bij.

Schrijfster: Denise Best

Verleden

Via het trappetje

van het verleden

daal ik af

naar tijden

van pijn

en vernedering.

Lijkt zo lang geleden

probeer te vermijden

hoe het voelt

zielepijn.

Schrijfster: Denise Best

Skelmpie

hoe roer jy my huis
hoe bring jy onvrede
as jy vir haar ruikers stuur
wetende, ek is nie tuis

hoe steur jy my huis
hoe bring jy konflik
as jy vir haar kom kuier
die kat is weg, jy die muis

my kinders hou daar niks nie van
rep g'n woord oor nagmerries bang
want jy is die mooi een, die skelmpie

my vriende fluister, lag so skuins verby
neus in ander se sake, wil hul liefs vermy
so sal jy ook eendag sterf :
die stil een
die geruislose een
die skelmpie

Schrijver: Floris Abraham Brown (Afrikaanse taal)

schone spreekster

Weerkaatsende stem galmt rond
en verdeelt de klank met karakter
ze vertolkt haar eigenzinnige sfeer
en trekt de aandacht, keer op keer

Gedreven woorden verlaten haar mond
en worden opgenomen door aandachtige oren
niet één letter gaat ongehoord voorbij
en dwarrelen in beminnende zinnen rond

Gebarend vertel ze haar eigen verhaal
luchttekenend voor de innemende zaal
blijf jezelf en volg je eigen patroon
dat maakt jou genietbaar gewoon.

Schrijver: John van Zutphen

Wat is het?

Is het nu de nacht
die mij opslokt
en dwingt
tot het schrijven van
onafgeronde zinnen
met een halve punt
om de vertraging
van de dag
luid door
de speakers
af te kondigen

of is het

mijn gevoel
wat even
eruit wil
de lucht wil proeven
van zich af wil bijten
in bescheidenheid
de zee in wil
om bijna te verdrinken
zodat het weer weet
hoe leven ruikt

wat het ook is

het laat me niet los
houdt me stevig vast
en ik schuil
veilig
in haar armen

Schrijver: Lauren Xavier de Croes

in de lucht

in de stilte een meeuw grauw
het wolkendek gesloten
door de wind verstoten
een tinteling van licht berouw

door de wereld die ontvouwt
voor de tranen eens vergoten
is hij in lucht gesloten
alleen wolken die hij aanschouwt

in het geheugen ochtenddauw
diep in de veren gestoken
nog verblind door smok
zoekt helder en bouwt

een vogel vlucht hoog in de lucht
leeg verbergt hij zijn lot
dromen zijn aan hem verschoten
er vallen veren neer tot witte rouw.

Schrijver: Hein Hessenberg

een hemels verlangen

zwevend in het verleden
terugkijkend op de toekomst
beleef ik het heden

zoekend naar het waarom
raak ik verdwaald
in de kronkel van mijn gedachten

waar vind ik het geduld
nog langer af te wachten
zweven wordt me te zwaar

met de wind mee zuchtend
klap ik mijn vleugels in
val in een diepe slaap

hopende
morgen niet meer
te hoeven zoeken

maar heel even
op aarde
mens te zijn

Schrjver: Laurens Xavier de Croes